Over een buitenlandse blindedarm in China

Het is een gewone woensdagochtend, half mei. Ik zit op taalles. Buiten is het al zo’n 38 graden en de airco is kapot. Ik was al niet fit toen ik kwam, maar dit is natuurlijk niet zo bevordelijk en voel me steeds slechter. Gisteren een barbecue gehad; lang geleden dat m’n eten zo slecht viel! Ik blijf eigenwijs zitten want we hebben immers betaald voor deze les (zo Hollands zijn we dan nog wel πŸ™‚ ) . Als ik thuis kom neem ik wat medicijnen, voel me een stuk beter en doe alles wat ik normaal ook doe.

De volgende ochtend voel ik dat m’n ontbijt weer niet goed valt. Eigenlijk staat er weer taalles op het programma maar besluit niet te gaan. Ik voel me steeds beroerder worden en ga een rondje lopen met de kids en Marjonneke die op bezoek is. Halverwege ga ik terug naar huis omdat het niet meer lukt en plof op de bank. Opeens schiet er een gedachte door me heen: blindedarmonsteking?! Dat is echt één van m’n angsten hier; met spoed een operatie nodig hebben en het niet kunnen ‘plannen’ in Thailand of Beijing (waar ziekenhuizen met westerse standaard zijn). Even dokter Google raadplegen die me nou niet echt geruststelt; alle symptomen kloppen. Ik bel Frankwin op, stuur een appje naar de arts van onze internationale kliniek (een klein kamertje in een prive ziekenhuis met een enigzins Engelssprekende arts) die zegt dat ik meteen kan komen. Even bellen met de verzekering, tas inpakken voor het geval dat en richting de gate om een taxi aan te houden. Gelukkig zijn we al snel in de spreekkamer en de arts neemt me mee voor verschillende tests. Ik heb het idee dat de pijn minder wordt. De eerste test wijst eigenlijk niks uit; er valt letterlijk een last van m’n schouders. Zie je wel, de pijn gaat weg. Niks aan de hand dus, ik stuur een berichtje naar Marjonneke dat ik over een uur weer thuis ben. Maar net als dat berichtje verstuurd is, komen de labwaarden terug: torenhoge ontstekingswaarden. ‘Blindedarmontsteking,’ bevestigt de arts. Ik voel wat twijfels, want waarom zagen ze eerst dan niks? En waarom wordt de pijn minder? Maar hij is zeker van z’n zaak en ik moet in m’n hoofd even een knop omzetten; die grote angst van een operatie nodig hebben in Xi’an wordt werkelijkheid. We bellen met de verzekering en hebben het nog even over naar Beijing gaan. Waar ik met het drukst om maak is dat m’n arts niet het idee wekt veel verstand van diabetes te hebben en als ik ‘knocked out’ ben, wie gaat daar dan voor zorgen? Maar naar Beijing moeten moet ik ook niet aan denken. Blijf liever ‘thuis’ in Xi’an, en de arts lijkt zelfs een beetje beledigd dat ik er niet zoveel vertrouwen in heb. ‘Piece of cake!,’ roept ‘ie, terwijl ik een infuus krijg in de infuuskamer (elk Chinees ziekenhuis heeft een infuuskamer, als je een infuus nodig hebt (en dat vinden ze hier al snel) maar niet opgenomen hoeft te worden). Gelukkig zitten de stoelen heerlijk en ik val bijna in slaap.

De infuuskamer. Veel Chinezen komen zelf met het verzoek voor een ‘kuurtje’, m’n buurvrouw bijvoorbeeld die last had van haar maag vlak voor ze op vakantie ging.

Dan komt er slecht nieuws. Heel slecht nieuws: er is geen kamer beschikbaar in ‘ons’ ziekenhuis. Er is nu een operatiekamer gereserveerd in Jiaotong, een staatsziekenhuis waar Joah ook was na z’n koortsstuip. We moeten er niet aan denken en beginnen hard te bidden. Goddank komt er na een half uur het nieuws dat er toch een kamer beschikbaar is! Dan volgt er nog een heel heen en weer gebeld met zorgverzekering, de agency in China en m’n behandelend arts maar uiteindelijk is het geregeld; ik kan hier blijven. ‘De kamer heeft geen toilet,’ zegt hij met een twijfelend gezicht. ‘Wil je hem anders eerst even zien?’ Nee hoor, dat hoeft niet. Ik verzet geen stap als het niet hoognodig is en alles zal beter zijn dan een kamer in een staatsziekenhuis. Uiteindelijk is de kamer klaar en kan ik verkassen. Er liggen keurig slippers, handdoeken en tandenborstel klaar; typisch voor een priveziekenhuis. Er staat een extra bed, zodat Frankwin kan blijven slapen. Iets wat de arts erg aanraadt, zeker de eerste nacht. Heerlijk dat dat kan. M’n arts, die zelf huisarts is, heeft de beste chirurg van Xi’an opgetrommeld en over laten komen om de operatie te doen (tenminste, dat geloven we dan maar πŸ™‚ ). Hij komt nog even langs op m’n kamer en het is zo’n aardige sympathieke man dat ik er meteen meer vertrouwen in heb. Als ik even alleen ben gebruik ik m’n tijd om te praten met Papa en alles in Zijn handen te leggen. Ik ervaar rust en weet dat Hij erbij is en ben ontzettend dankbaar voor de timing; Marjonneke is er immers om op de jongens te passen!

Slippertjes en tandenborstel in hotel Β  Β  Β Ziekenhuis Xi’an

Even wat interessante en grappige anekdotes wat betreft geopereerd worden in China:

  • Ik mocht zelf naar de operatiekamer lopen! Was ik maar blij om ook want staren doen ze hier al genoeg; nu was ik nog enigzins oninteressant als buitenlander πŸ™‚ De ruimte voor de ok werd verbouwd en was één grote stoffige puinbende… Even slippers verwisselen bij de ingang en ik kon naar binnen…
  • Eenmaal daar moest ik nog wat formulieren invullen. M’n arts, die voor me vertaalde was er niet, dus zo goed als dat nog lukte met koorts en pijn en een zo droge mond dat ik er geen fatsoenlijke klank uitkreeg, praatte ik Chinees met hen. En toen (en dat zal ik nooit meer vergeten πŸ™‚ ) werd nog even mijn uitspraak verbeterd!! Ze probeerde me vast gerust te stellen maar dat effect had het nou niet echt.. Achteraf moeten we er hard om lachen en het mooie is dat ik van dat specifieke woord nooit meer zal vergeten welke toon het is πŸ™‚
  • Ik heb ze 20 keer op het hart gedrukt m’n suikers in de gaten te houden tijdens de operatie. Van tevoren hebben ze allemaal vol interesse m’n pomp bekeken, dat kenden ze niet. Maar weinig mensen hier hebben een pomp omdat het niet vergoed wordt. Gelukkig hebben ze het keurig gedaan, tijdens en na de operatie!
  • M’n arts heeft foto’s gemaakt van de operatie (!)… Die liet hij een dag later aan Frankwin zien (ik mocht ze niet zien want dan zou ik spontaan pijn krijgen πŸ˜€ ) . Ik denk er maar niet teveel aan wat hij allemaal met die foto’s op z’n telefoon doet en kan (aan z’n vrienden laten zien? ‘Kijk, een buitenlandse blindedarm!’)
  • Ook in een ‘luxe privekliniek’ zijn er alleen maar hurktoiletten. Ik besloot om maar niet te mopperen op de situatie maar de gelegenheid aan te grijpen om m’n hurktoilet-skills te verfijnen en dat is gelukt.
  • Op de enigzins Engelssprekende arts na sprak iedereen alleen maar Chinees. Soms begrepen we elkaar maar vaak ook niet (medisch Chinees leren we niet op school πŸ™‚ ). De zusters kwamen meestal binnen met telefoon in de hand met vertaal app. De vertaling sloeg soms helemaal de plank mis. Leven in China, de taal al lerend, is soms een beetje een aaneenschakeling van akward (ongemakkelijke) momenten maar al met al spanden deze paar dagen ziekenhuis de kroon!
  • Ik had een 24-7 chat-service met m’n arts πŸ™‚ En zeg nou zelf, is dat geen luxe? Zelfs nu als er iets is, kan ik gewoon een berichtje sturen. In China is sowieso prive en werk minder gescheiden, dus je dokter in je Wechat contacten hebben (een soort Chinese versie van Whatsapp) is hier minder raar dan het in Nederland zou zijn.
  • Chinezen blijven normaal gesproken een week (!) in het ziekenhuis na een blindedarmoperatie. Ik mocht na twee dagen terug naar huis omdat de arts wist dat ‘waiguoren’ (buitenlanders) graag snel terug thuis zijn πŸ™‚
  • Herstel doen ze hier heel anders; veel langzamer. Vandaar waarschijnlijk ook die week blijven. Vooral voor douchen zijn ze huiverig. Zo mag je traditioneel gezien na een bevalling een maand lang niet onder de douche!! Toen Chinese vrienden hoorden wat ik allemaal alweer deed na een week konden ze met niet geloven.
  • Het was een hele belevenis maar ik ben heel erg dankbaar voor hoe alles gegaan is. Frankwin heeft onze arts plus chirurg een grote fles zelfgebrouwen limoncello aangeboden als blijk van waardering!
  • En voor ’t geval je je dat nog afvraagt: het was wel echt een blindedarmontsteking. Hij heeft foto’s als bewijs; maar die zal ik jullie besparen πŸ˜‰

Gelukkig was ik net op tijd genoeg opgeknapt om een paar dagen naar Zuid China te kunnen met Marjonneke en Joah! Het was prachtig.