Een volle buik op de Hui markt

Twee dagen voor ons bezoek uit Nederland weer vertrekt, wordt het de hoogste tijd om een bezoekje te brengen aan de ‘hui market’. Een plek in het centrum van Xi’an waar veel mensen van de Hui minderheidsgroepering wonen. Aangezien deze groepering voornamelijk moslim is, staat er een grote moskee in Chinese stijl. Maar wat vooral een hoop mensen trekt, is het overheerlijke eten, vele souvenirs en gezelligheid.

Wij, met twee blonde jongetjes, weten intussen al een beetje wat we moeten verwachten als we naar een toeristische trekpleister gaan. Een. Heleboel. Aandacht. Dus we vertrekken op tijd. Zodat we de drukte voor zijn. En dat lukt! De Hui market heeft een ware ‘souk’ bomvol souvenirs. Zowel onze bezoeker als wij moeten nog een aantal dingen hebben en we kunnen op ons gemakje rondkijken. En afdingen uiteraard, wat overigens beter gaat als je ‘t in het Chinees doet 🙂

Afgeladen met wat kleding, andere dingen maar vooral een hele grote stapel kaarten die overmorgen mee gaan naar Nederland, verlaten we het souk gedeelte en komen buiten in de straat terecht. Dit is de plek waar al het eten te verkrijgen is en je raadt het al, daar komen de meeste Chinezen op af! Het is een drukke bedoening en er worden alweer heel wat foto’s gemaakt van de kids. Vooral schattige Elias is een erg geliefd object voor fotomakende Chinezen. We besluiten om een noedeltentje binnen te gaan en dé specialiteit van de markt te kopen: yang rou pao mo. Dit is een noedelsoep met deegballetjes en lamsvlees en (we schamen ons diep) wij hadden dit nog nooit eerder gehad! Een flesje icepeak erbij en meer ‘local’ kun je niet gaan. Maar eerlijk is eerlijk; de markt stikt van het lekkere eten maar die yang rou pao mo valt voor mij toch niet helemaal in die categorie. Snel glip ik naar buiten om mijn favoriet, een gefrituurd broodje gevuld met groente en koeienvlees, te halen. Plus brood voor de kids.

Als we naar buiten komen, is het intussen echt druk geworden. Joah en Elias besluiten springend verder te gaan en hebben een hoop lol samen, wat het schattigheidslevel natuurlijk alleen maar omhoog laat gaan.

We kopen een heerlijk kokosdrankje en als Elias een slokje geproefd heeft besluit hij de beker niet meer terug te willen geven.

En terwijl hij druk is met drinken, komt er net een groepje mensen de hoek om. Ze slaan verrukte kreten als ze Elias zien en daar komen alle telefoons tevoorschijn. Ik antwoord beleefd de vragen, aan dit soort taferelen ben ik intussen wel gewend.

Net als ik denk dat het wel leuk is geweest zo, pakt een ‘oma’ Elias op en poseert voor een foto. Ik zeg haar dat ik graag m’n kind terugwil omdat we verder willen, maar zij vindt dat ze nog lang niet klaar is. Dan besluit ik Elias uit haar armen te pakken, maar ook daar is ze het niet mee eens. Ze houdt Elias’ broek vast, waardoor die zo ongeveer op z’n enkels hangt, maar ik trek door tot ik m’n kind terug heb, hevel hem dan snel over naar onze bezoeker en dan kunnen we weer verder.

Het grappigst van alles is nog dat het Elias allemaal koud laat; als hij z’n drankje maar verder kan drinken 😀

Een dagje naar een toeristische trekpleister is erg leuk en gezellig, maar op een bepaald punt heb ik er altijd een beetje m’n buik van vol. Letterlijk van de yang rou pao mo en figuurlijk van de aandacht 🙂

Bij deze een sfeerimpressie met wat foto’s:

 

Voor we naar China kwamen vertelde ‘men’ ons dat we het eten van brood maar op moesten geven. Gelukkig hoeft dat niet als je in Xi’an woont. Deze broden worden zo uit de oven verkocht en zijn met allerlei kruidencombinaties te koop.

 

 

Nee, geen pizza, maar bedekte tofu!

 

Bonencakejes. Niet onze favoriet 🙂

 

Een tijdje geleden kreeg Elias zo’n poppetje van de groenteboer. We dachten eerst dat het een meditatief kaarsje was. Toen we ‘m eens openmaakten zagen we dat het geen lontje was was erop zat. Frankwin sneed hem open en wat bleek: het was een meloentje 🙂

 

 

 

Koude noedels. Klinkt misschien niet zo aangenaam maar ze zijn heerlijk en een lokale delicatesse.

 

Hier worden notenrepen gemaakt.