Naar de kapper

Er zijn zo van die simpele dingen in ‘t leven, die in een ander land opeens niet zo simpel zijn: neem nou naar de kapper gaan. ‘Ons’ haar is nou eenmaal heel anders dan Chinees haar en de gemiddelde Chinese kapper heeft nog nooit een westerling geknipt. Een jaar geleden hebben we ons er ooit aan gewaagd een willekeurige Chinese kapsalon binnen te stappen en ons daar te laten knippen. En vervolgens besloten om dat nooit meer te doen (we betaalden overigens 2,50 euro per persoon).

Een Amerikaanse vriendin heeft in tussentijd twee keer ons haar bij kunnen knippen, maar zij is terug naar Amerika en toen moest er toch echt wat gaan gebeuren. Gelukkig zag ik op een chatgroep voor buitenlandse vrouwen foto’s langskomen van een Chinese kapster die westers haar prachtig knipt. Ik maakte een afspraak en wat bleek: haar salon zit in dezelfde straat als die vreselijke kapper waar we vorig jaar waren.

Er lopen heel wat kappers af en aan dus ik moet even uitzoeken wie degene is met wie ik contact heb gehad. We besluiten dat Joah als eerste gaat. De enige plek waar wij intussen kunnen zitten is op wat omgezaagde stukken boomstam. De stoelen die over zijn, zijn namelijk in gebruik als kinderbedje. Terwijl de mama een permanent en kleurtje in haar haar krijgt, zijn vader en baby erbij in de kapsalon. In Nederland zou de papa gewoon thuis blijven en kind daar een dutje laten doen, maar Chinezen hebben de gave om overal en in elke denkbare positie in slaap te vallen. Dat wordt ze dan ook van jongs af aan aangeleerd.

 

Zo ver het me lukt praat ik in het Chinees met de kapster en verder gebruiken we een vertaal app. Die ook niet altijd zijn werk feilloos doet, zal later blijken. Joah mag plat op zijn rug op een bed gaan liggen terwijl een assistant in een wasbak aan het hoofdeinde zijn haar wast. Hij vindt het maar niks, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik nu al uitkijk naar een relaxte hoofdmassage! Daarna wordt hij geknipt. Ik heb een foto meegenomen en ze doet het super. We zijn erg tevreden. Ook voor Frankwin hadden we een foto van een kapsel uitgezocht, maar dit loopt iets minder goed af. Ze gaat maar door met knippen totdat er uiteindelijk bijna geen haar meer overblijft. Op een gegeven moment zeggen we dat het nu echt kort genoeg is. Ik verbaas me niet, want mannen met langer haar zijn er nauwelijks in China. Daarom wordt Elias ook altijd voor meisje aangezien; als ik zijn haar in Chinese stijl zou knippen zou hij die schattige krulletjes kwijt zijn. Elias die dus niet geknipt gaat worden want dat durft mama niet aan. En Elias, die intussen vrolijk rond staat te dansen op Chinese muziek en zoals altijd wordt bewonderd en gefotografeerd door iedereen om hem heen.

Dan ben ik aan de beurt. Na een heerlijke hoofdmassage, laat ik even via de vertaal app weten dat ik mijn haar graag zo lang mogelijk houdt. Tenminste, dat denk ik. Wat de app kennelijk vertelde is dat ik het zo lang mogelijk goed wil houden voor het een wasbeurt nodig heeft. Wat betekent dat er veel meer afgaat dan de bedoeling was.

Een beetje te kort, maar wel heel goed geknipt! We betalen dit keer zo’n vijf euro per persoon. En dat inclusief die heerlijke hoofdmassage.

Als wij weggaan, zo’n twee uur later, zit de man met het intussen niet meer slapende baby’tje nog steeds te wachten op zijn vrouw, die met krulspelden in haar haar op haar telefoon zit te spelen en waarschijnlijk geniet van een momentje voor haarzelf. Ga lekker naar huis, denk ik als ik de man met het kindje in de weer zie. Aan de andere kant; wij westerlingen kunnen nog wel wat leren van deze mensen. Ik ben stiekem best jaloers op het Chinese vermogen om te ‘hangen’ zonder iets specifieks te hoeven doen.

En wij gaan wat anders doen: hotpot eten. Iets Chinees waar ik intussen wél heel goed in ben geworden! 🙂

Een beetje te kort maar ach, allang blij! Dat vieren we met hotpot en een Hans biertje 😉