Zwanger in China

 

Eind juli 2018. Al een paar dagen test ik of ik zwanger ben (aangezien ze me 20 tests op hebben gestuurd na een online bestelling geplaatst te hebben kan ik naar hartelust mijn gang gaan 😉 ) en vandaag besluit ik dat ik de uitslag maar eens moet gaan vertrouwen: zwanger!

We zijn dolblij, verrast en hebben echt een tijdje nodig om aan het idee te wennen. Daarnaast moeten we over een hoop dingen na gaan denken; ons bezoek aan Nederland bijvoorbeeld moet vervroegd worden, tenzij ik in Nederland ga bevallen.

Ja, waar wil  ik bevallen? We besluiten een aantal ziekenhuizen te bezoeken in Xi’an om te kijken of hier een optie is. Het lijkt me heerlijk om gewoon na de bevalling terug naar mijn eigen huis te gaan, en niet met baby en alle babyspullen terug te moeten vliegen.

Even foto’s van de (nog) kleine buik maken….


…En Joah deed ook even alsof ‘ie zwanger was! 🙂

In China heb je staatsziekenhuizen en prive ziekenhuizen. Een staatsziekenhuis viel voor ons sowieso af; de man mag niet bij de bevalling zijn, je deelt de bevalkamer met twee andere vrouwen (‘er zitten wel gordijntjes tussen hoor!,’ vertelde een lokale vriendin me nog doodleuk) en je wordt er echt als een nummer behandeld. Prive ziekenhuizen zijn meer westers. Ze schieten als paddenstoelen uit de grond, zeker als het om zwangerschap en bevalling gaat, dus keuze te over en wij bekijken er een aantal om te zien of er iets tussenzit waar ik me prettig genoeg bij voel om er een bevalling aan te durven.

Na twee makkelijke weken, begint de vermoeidheid en misselijkheid toe te slaan. Terwijl Frankwin net in een drukke periode zit en het in de Chinese zomer elke dag boven de 40 graden is. Het valt me niet mee, zeker niet omdat er hier o-ve-ral geurtjes zijn. Laat ik daar nou net niet tegen kunnen! Daarnaast begin ik te snakken naar de raarste Nederlandse dingen; knakworst, fruitella, ik droom er zelfs over ‘s nachts!

Aan de andere kant ben ik blij dat ik hier ben; ik krijg een enorme afkeer tegen brood, kokhals als ik lunch smeer voor de kinderen. Laten Chinezen nou net geen broodeters zijn; Chinees eten gaat er prima in! Sowieso is Chinees eten veel handiger voor me in verband met diabetes. Tijdens de zwangerschap moeten de bloedsuikers heel strak ingesteld zijn en dat gaat me hier eigenlijk moeiteloos af!

Als ik twaalf weken zwanger ben, ga ik langs bij een ziekenhuis in onze eigen buurt. Veel buitenlandse vrouwen bevallen daar en hebben er allemaal goede ervaringen mee. Ik stel heel veel vragen, mag de kamers en het bevalkwartier zien, ontmoet de dokter die me op zou gaan volgen en voel me er goed bij. We besluiten ervoor te gaan en ik ben blij dat het gaat lukken om ‘thuis’ te gaan bevallen! 

De eerste echo. Je krijgt hem heel klein afgedrukt op een a4 papier. Als je geluk hebt, want eigenlijk is dat papier voor de dokter bedoeld.. Ik heb in China trouwens nooit mooie echo foto’s gekregen, de eerste mooie duidelijke was in Nederland toen ik ruim 20 weken zwanger was.

Ook vertellen we het nieuws rond die tijd aan onze lokale vrienden. Ze vinden ons allemaal helden, want drie kinderen moet toch wel heel druk zijn! En intussen neemt de misselijkheid af, en de hitte ook. We verhuizen en net als alles op z’n plek staat gaan we naar Nederland voor ruim twee maanden.

Bij terugkomst zit ik in mijn derde trimester en mag ik wekelijks op controle. Ik word er als een VIP behandeld; mag wachten in een speciale wachtkamer waar fruit en koekjes klaarstaan, kan de wachtrijen overslaan en kan via de chat contact houden over uitslagen van testen.

Fotoshoot in het park, terwijl ’t aan het sneeuwen was…

Aan de ene kant een beetje ongemakkelijk, aan de andere kant ben ik er maar gewoon dankbaar voor want voel me intussen behoorlijk oncomfortabel, en is deze zwangerschap best stresvol geweest.

‘Met 37 weken spreken we normaal gesproken dingen door over de bevalling,’ zegt mijn vertaalster. Ik vraag of het wat vroeger mag, want mijn baby’s hebben nog wel eens de neiging om wat eerder te komen. En dat blijkt maar weer… (wordt vervolgd)

Wist je dat:

  • je in China geen make-up mag dragen als je zwanger bent? Ze geloven dat het slecht is voor de baby. Lokale vrienden vertellen mij vaak dat dat de manier is waarop ze erachter komen dat iemand in verwachting is.
  • mijn ervaring is dat je het vaak nog sneller weet; toen we net in China woonden en ik Joah voor het eerst naar school bracht vertelde iemand die ik voor het eerst ontmoette dat ze sinds gisteren wist dat ze zwanger was. Een andere lokale vrienden vertelde het zelfs al aan iedereen voor ze een test had gedaan.
  • het heel gebruikelijk is om zo moeilijk mogelijk te lopen en kijken, zelfs als je nog helemaal niet zo ver bent? De pinguin waggel zeg maar.
  • in vroegere tijden je in China onrein was als je zwanger was? Je mocht zelfs niet op bruiloften komen omdat het ongeluk zou kunnen brengen.
  • het verboden is om het geslacht van het kind te weten te komen tijdens de zwangerschap? Jongetjes zijn, vooral in het zuiden en op het platteland, nog steeds meer gewild dan meisjes, vandaar deze regel.
Bordje in het ziekenhuis…
  • ze in China geen waarde hechten aan het weten van de uitgerekende datum? Ik heb zo’n 5 verschillende data gekregen, en ze liggen een week uit elkaar. Bij iemand anders die ik sprak zelfs twee weken. Wij westerlingen willen een datum maar hier reageren ze heel laconiek: ‘je weet toch nooit wanneer de baby precies komt?’ Dus was ik maar uitgerekend ‘ergens eind maart’.
  • het verboden is in China (in elk geval in een stad als Xi’an) om thuis te bevallen? Je moet naar het ziekenhuis. Zelfs als je in een taxi onderweg bevalt, moet je een boete betalen.