Hoe bevallen in China beviel

Vervolg op de vorige blogpost, klik hier om die te lezen…

Ik ben 36 weken zwanger, en heb net mijn babyshower gehad. Wat een verwennerij, met zoveel vrienden, cadeautjes, lekkernijen en gebeden. Baby en ik voelen ons geliefd en gezegend. ‘s Avonds plan ik nog twee weken school voor Joah en ga naar bed. De cadeautjes laat ik maar liggen, die ruim ik morgen wel op. Denk ik…

Babyshower goodness

De volgende ochtend word ik om 5 uur wakker en weet meteen hoe laat het is; m’n vliezen zijn gebroken. Ik had zo gehoopt dat dat niet zou gebeuren want hier in China is het beleid dat je dan plat moet gaan liggen en ze je dus op komen halen met een brancard… Ik moet er niet aan denken, en Frankwin en ik gaan gewoon eigenwijs op eigen houtje naar het ziekenhuis toe. Als ik daar aankom kan ik gelukkig de nachtwacht zover krijgen mij in een rolstoel te vervoeren in plaats van brancard. Eenmaal op m’n kamer moet ik uiteraard in bed blijven liggen. Stiekem loop ik af en toe naar de wc. En werk ik stiekem wat eten weg want ik ben bang dat ze me dat ook niet meer toestaan (in Belgie mocht dit niet…). Gelukkig blijkt dat mee te vallen.

De baby word goed in de gaten gehouden en Frankwin zit ook niet stil; die heeft zo ongeveer een fulltime baan aan het ondertekenen van formulieren. Elke keer komt er weer iemand anders langs. Met precies dezelfde vragen en dan mag hij weer dezelfde gegevens invullen. Hij heeft het bijgehouden en heeft in drie dagen tijd zo’n 50 keer zijn handtekening (en andere gegevens) in moeten vullen…

Mijn secretaris hard aan het werk 🙂

Het beleid is dat twee uur na het breken van de vliezen ze de bevalling gaan inleiden. Ik geef aan (en heb er wellicht een formulier voor moeten ondertekenen?) dat we dat niet willen en het liever nog even afwachten. Dat vinden ze prima. En dat vind ik zo fijn hier, en had ik tijdens m’n zwangerschap ook al gemerkt; ze leggen de regie bij mij. Als ik iets niet wil, respecteren ze dat gebeurt dat ook niet. In Nederland zou ik bijvoorbeeld altijd ingeleid worden bij 38 weken vanwege diabetes. Hier gebeurd dat alleen als ik het wil en geven ze aan dat ik als moeder het beste aanvoel wat goed is. Er is alleen 1 uitzondering; ik mag écht niet meer mijn bed uit met gebroken vliezen…

Om drie uur ‘s middags beginnen we toch te twijfelen; zo slapen gaat me niet lukken vannacht als ik een bevalling af moet wachten, en daarnaast zakt de hartslag van de baby. Na overleg besluiten we rond zes uur toch maar te gaan beginnen met inleiden en gaan daarvoor naar het bevalkwartier. Ik kom op een zaal terecht waar meerdere vrouwen tegelijkertijd kunnen zijn (niet de bevalkamers hoor 🙂 ) en daarom mag Frankwin eigenlijk niet mee naar binnen. Ik denk dat ze ons matsten omdat we buitenlanders zijn en uiteindelijk mag hij er zelfs zijn bestelde pizza opeten en het is een gezellige boel met de vroedvrouw die er bij is. Maar weeen, die komen niet genoeg op gang, en ik mag weer terug naar mijn kamer. Eerst maar eens slapen en morgen opnieuw proberen. Ik baal en hoop stiekem dat het toch nog gaat gebeuren vannacht…

Frankwin aan de pizza

En dat gebeurd: een half uur later ben ik weer terug beneden, dit keer wel op de bevalkamer. Met een schat van een verloskundige en een dokter die ik nog steeds erg dankbaar ben dat ze geen keizersnede heeft uitgevoerd want het was even behoorlijk spannend. In China doen ze dit erg snel. In dit ziekenhuis echter niet omdat zij een bepaalde internationale erkenning krijgen bij een beperkt percentage. Om 12:40 word onze derde zoon Micha geboren! Hij krijgt even tijd met mij, wordt nagekeken, krijgt mooie roze kleertjes aan (?) en gaat daarna voor een paar uurtjes naar de neonatale afdeling, 36 weken bleek toch een beetje te snel te zijn voor hem. Gelukkig komt hij in de loop van de nacht bij me terug.

Micha!

Volgende keer deel 3, over de kraamtijd in China!