Leugentje voor eigen bestwil

Kraamtijd in China; daar valt zoveel over te vertellen! Voor ik verder ga zal ik eerst uitleggen wat er gebeurt na de bevalling: 

Voor Chinezen begint dan de zogenaamde ‘zuo yuezi’, oftewel de ‘zittende maand’. Een maand lang mag je als kersverse moeder eigenlijk niks anders dan in bed liggen. Niet douchen. Niet naar buiten. Geen koud water drinken, koud eten eten. Zelfs niet je tanden poetsen, Meestal komt de (schoon)moeder die maand in huis wonen om voor moeder en kind te zorgen en speciaal uitgebalanceerd eten te bereiden. Vaak blijft die (schoon)moeder (plus vader) na die tijd ook nog in huis wonen want voor een kind zorgen wordt als een hele zware taak gezien die je niet alleen hoort te doen. 

Het gekke is dat eigenlijk iedereen van onze generatie het maar niks vindt, maar zwicht door de druk van de ouders.

Tegenwoordig wordt deze zittende maand ook regelmatig ‘uitgezeten’ in het ziekenhuis. Een maand na je bevalling in het ziekenhuis (of een speciaal kraamhuis) blijven om jezelf en je baby te laten verzorgen om te kunnen herstellen. Ik moet er niet aan denken…

De badderplek. Je mag hier dus achter een raam meekijken. Alleen opa’s en oma’s komen kijken, de moeders blijven in bed…

Ook in het ziekenhuis merkte ik dat iedereen heel zorgzaam was en alles was ingesteld op het ontzien van de moeder. In badje doen bijvoorbeeld gebeurt door de zuster. Iedereen was superlief, ze hadden hart voor hun vak (iets wat we in dit land niet vaak zien) en waren gek op Micha. Maar toch (en misschien juist daarom…) kon ik als echte Nederlander niet wachten om naar huis te gaan, waar ik gewoon mijn eigen gang kan gaan en ik niet aan elke zuster uit hoef te leggen dat ik zelf prima in staat ben om voor mijn kind te zorgen 😉

Heerlijk om weer thuis te zijn!

Maar eenmaal thuis waren alle zorgzame bedoelingen nog niet voorbij: China is een collectieve (groeps)cultuur. Nederland een individuele cultuur. Als iemand in Nederland je vertelt hoe je je baby moet behandelen dan denk je ‘bemoei je met je eigen zaken’. Hier is iedereen 1 grote familie; in de speeltuin wordt ik tante genoemd en mijn kinderen zijn broer(tje)s van de andere kindjes die daar dan zijn. En het is de taak van de ‘oma’s’ en de ‘oudere zussen’ om mij te helpen door mij advies te geven. 

Drie keer raden wat er gebeurde, toen ik, tegen alle tradities in, na een week met alledrie mijn kids bij de supermarkt kwam. Heerlijk even een frisse neus halen; het was zult prachtig weer! Ik kreeg een he-le-boel geschokte oude vrouwtjes tegen. Toen ze vroegen hoe oud hij was wisten ze al helemaal niet wat ze hoorden en werd ik bedolven met goedbedoelde adviezen die liefbedoeld maar voor mijn wester ingestelde systeem bemoeierig en irritant over kunnen komen. Toen heb ik maar besloten om iedereen te vertellen dat mijn baby 1 maand oud is. Want dan is het cultureel (enigzins) weer geaccepteerd dat je buiten komt. Dat heeft me een hoop goed bedoelde maar mogelijke irritatie adviezen gescheeld 😉

Lekker naar buiten na een weekje.

Micha is intussen bijna zeven weken maar nog steeds krijg ik te horen dat ik nog niet buiten hoor te komen. Al helemaal niet met korte mouwen, want dat is te koud en slecht voor mijn huid (terwijl de mussen van het dak vallen en het al ruim 30 graden is). Toch beseffen sommige mensen dat buitenlanders geen ‘zittende maand’ hebben. Het grappigst was nog dat van de week twee vrouwen in de speeltuin met elkaar discuseerden over wel of niet yuezi. Ook de medewerkster van de supermarkt stelde alle bezorgde omaatjes snel gerust: ‘het is haar derde kind, ze weet prima wat ze doet.’

En Micha zelf heeft bepaald geen aandacht tekort; de meeste mensen vinden het geweldig om zo’n mini buitenlands baby’tje te zien en hij wordt maar wat graag bewonderd! Wij allemaal trouwens; een gezin met drie kinderen is natuurlijk erg uitzonderlijk hier. En volgens velen ben ik toch wel de stoerste mama die er is, dat ik zonder een nanny te hebben voor drie kinderen zorg 🙂

Trouwens, wist je dat Chinezen beschuit met muisjes maar niks vinden? Dus ben ik er zelf elke dag maar één gaan eten bij de lunch; goed voor de melk aanmaak 🙂