De nieuwjaarsbeurs

Vrijdagavond besloten dat we de dag erop er echt even uit moesten als gezin. Toen ik diezelfde avond stuitte op een advertentie van een nieuwjaarsbeurs wisten we genoeg; wij gingen een dagje nieuwjaarsinkopen doen!

Nieuwjaarsinkopen doen is winkelen voor het, je raadt het al, Chinees Nieuwjaar. Dit is het grootste festival van het jaar en lijkt wel wat op onze kerstviering. Vele Chinezen gaan op reis om dit feest met familie door te brengen. En voor die familieleden moeten cadeaus meegenomen worden. En rode enveloppen gevuld met geld. En, als je de gasten ontvangt, heel, heel veel eten klaarmaken. Om al die inkopen te doen is er al jaren elk jaar een beurs in Xi’an. Die beurs blijkt heel wat mensen aan te trekken, want zelfs toen ik er vanmiddag, toen ik Elias uit school haalde, langsreed was het er overvol.

Eerst even wat te eten halen. Onze kinderen zijn gek op groene noedels!

Ik geloof echter dat afgelopen zaterdag de familie Colijn de grootste attractie was…

Het begint al goed: na een paar hongbao’s gekocht te hebben (elk jaar krijgen de kids er één (een rode envelop) gevuld met chocolademunten), blijkt een stuk cultuur museum verplaatst te zijn naar de beurs. Een Chinese vriendin is mee en kan wat uitleg geven. Zo staat er een tafel vol met gerechten die kennelijk allemaal klaargemaakt moeten worden voor oudjaarsavond. Ook is er een kunstenaar aan het werk met het maken van kleipoppen. Joah die gek is op dit soort dingen blijft kijken zodat hij het thuis ook zelf kan proberen.

De kunstenaar aan het werk. Intussen worden foto’s gemaakt maar niet van het kunstwerk… 😉
Een wel heel bijzonder beeldje.

Onze vriendin koopt gecarameliseerd fruit op een stokje voor hem, een traditionele snack voor kinderen deze tijd van het jaar. We raken Frankwin en Elias op een gegeven moment kwijt omdat ik naar ‘oude mensen kleren’ wil kijken, zoals mijn vriendin het noemt en het maar al te grappig vindt. Kleurige kleren worden in China eigenlijk alleen door oude mensen gedragen. Onze generatie is meer van zwart.

De tafel met nieuwjaarsgerechten erop. Dit is zo ongeveer de helft… Stel je eens voor dat je de gastvrouw bent!

Frankwin blijkt met Elias al in de hal te lopen waar al het eten uitgestald staat. Sterke drank, nougat, snoep, fruit in dozen (dit is een geliefd iets om te geven hier, wat betekent dat mensen vaak het vliegtuig instappen met, ja echt, grote dozen vol met fruit in hun handen), noten en allerlei (vaak pittige) brouwseltjes om door eten te doen, te drinken of op een broodje te smeren. Wij kijken onze ogen uit. En de Chinezen ook; naar ons! De beurs blijkt vooral bezocht te worden door oudere mensen en die zijn geschókt als ze horen dat we drie zonen hebben. In China moet je als ouders van een zoon de bruiloft betalen. Een bruidsschat aan de ouders van de bruid geven. Een auto voor ze kopen. Een huis voor ze kopen. Kortom, het idee dat dit voor drie zonen moet gebeuren in het huidige China (waar huizen niet te betalen zijn), dan voelen ze letterlijk een plaatsvervangende druk. ‘Ik voel al druk als ik naar ze kijk!,’ roept iemand tegen onze vriendin. En dat in andere culturen dingen anders zouden kunnen werken, daar hebben ze nog nooit bij stil gestaan 😉

We proeven een heleboel eten, krijgen regelmatig iets in onze handen geduwd, kopen zo nu en dan iets en gaan, als we de drukte weer zat zijn, voldaan terug naar huis. Dat was weer een leuk Chinees avontuur en uitstapje, maar weer rustig thuis zijn waar niet twintig man zich om je heen duwt om je schattige buitenlandse baby te zien, is ook wel weer lekker 😉 

Het eindresultaat.