Corona kronieken

Op veler verzoek bij deze een update vanuit China!

Ons vorige verhaal is van ruim een maand geleden, en in die maand is er een hoop gebeurt. Zo heeft het hele land 14 dagen in een verplichte quarantaine gezeten. Dat betekende praktisch voor ons dat alleen Frankwin eens in de twee dagen de compound uit mocht om boodschappen te doen. We werden verzocht naar buiten gaan ook binnen de compound te beperken.

Strenge controle overal.

Maar sinds die 14 dagen voorbij zijn, lijkt het de goede kant op te gaan. In onze provincie (Shaanxi) zijn al ruim twee weken geen nieuwe gevallen meer. Van de 245 zieken zijn er nu nog 13 over, 1 persoon is gestorven en de rest allemaal genezen. We kregen vanuit Nederland wel eens de vraag of wij mensen kenden die ziek of gestorven waren; nee. Als je bedenkt dat in onze provincie meer dan 2 keer zoveel mensen wonen als in heel Nederland, begrijp je dat de kans heel klein was dat wij iemand kenden, en de situatie in Nederland momenteel ernstiger is dan hij bij ons ooit geweest is. Alhoewel in de media de indruk werd gewekt dat half China in noodziekenhuizen lag, was dit scenario vooral beperkt tot de provincie Hubei en waren het hier voornamelijk voorzorgsmaatregelen. Gelukkig waren al die maatregelen en de quarantaine dus niet voor niets…

We hebben in het begin wel gedacht over weggaan. We dachten dat we gek zouden worden als we een aantal weken in deze situatie zouden zitten. Maar na een tijdje begonnen we er eigenlijk ook wel de voordelen van in te zien. Niemand die iets van je verwacht, geen afspraken buiten de deur waar je drie kinderen voor op sleeptouw moet nemen. Het normale leven stond even op pauze en alhoewel het soms lastig en onpraktisch was en we vrienden missen, gaf het ook veel mooie dingen. Zo hebben we een aantal dingen in huis kunnen doen waar het nooit van kwam. Heb ik het hele volgende schooljaar voor onze thuisschool al voorbereid (heel fijn, want als we in de zomer naar Nederland komen heb ik daar geen tijd voor). En zijn onze kinderen, de kanjers, echt ontzettend creatief geweest, kijk maar;

Als er kinderdag, moederdag en vaderdag is, moet er ook knuffeldag zijn; de knuffels kregen een ‘cadeau’ en ’s avonds aten we pannenkoeken.
Poppenkast opvoeren.
Een regenboogpizza bakken.
Natuurschatten zoeken buiten.

Langzaam, heel langzaam, beginnen plekken weer open te gaan. Maar dat betekent niet dat we vrij zijn om te gaan en staan waar we willen, want er zijn heel wat regeltjes om je aan te houden…

Zo heeft iedereen nu een QR code op zijn telefoon. Is die groen, dan ben je gezond, oranje betekent dat je risico loopt en rood dat je ziek bent. Uiteraard mag je alleen met een groene code naar binnen bij winkels en andere openbare gelegenheden. Deze code wordt gescand en temperatuur gemeten. Zonder mondkapje kom je nog steeds nergens, alhoewel ze een uitzondering lijken te maken voor baby’s als Micha die zo’n ding voor geen goud op hun gezicht willen houden…

De scholen blijven tot in elk geval half april nog dicht. Dat betekent dat Frankwin nu online les geeft aan zijn studenten.  

Frankwin aan het werk thuis.

Wil je naar een restaurant? Dan moet je van tevoren reserveren. Mag je met maar 3 mensen aan een tafel zitten. Moet je na 45 minuten weer weg. En, het mooist van alles, moet je je mondkapje voor de hele tijd ophouden, behalve, gelukkig maar, als je eten in je mond stopt. Hoe dat er nou in de praktijk uitziet ben ik wel heel nieuwsgierig naar 😉

Het team van een plaatselijk restaurant, klaar om weer aan de slag te gaan

En die mondkapjes, die zorgen ervoor dat onze jongens met geen mogelijkheid naar buiten te krijgen zijn. Dus eens per week gaan we het gevecht aan en slepen we ze mee, en voor de rest van de tijd wachten we het nog steeds rustig af.  Stay safe everyone!